Gola

Budowa pierwotnego dworu rozpoczęta została w czwartej ćwierci XVIII wieku dla Jana Radolińskiego, podkomorzyca wschowskiego. Ukończenie budowy nastąpiło jednak w 1827 roku, za czasów, gdy właścicielem był Andrzej Potworowski. Wówczas do prostej piętrowej bryły pałacu dobudowano okazały sześciokolumnowy portyk, który zdemontowano w czasie przebudowy na przełomie XIX i XX wieku, kiedy to zwieńczono główne wejście neobarokowym szczytem z herbem Dębno Potworowskich. Gola występuje w dokumentach od 1301 roku. W pierwszej połowie XIV wieku należała do komesa Mikołaja, dziedzica Gostynia, a potem rodziny Golskich. Od końca XVI wieku własność Janowskich, Zadorskich, Olszewskich, a od 1750 roku Ulatowskich. Przed rokiem 1801 była własnością Radolińskich, a od 1801 aż do 1939 Potworowskich.

Górkowie

Pierwsza informacja o Grabonogu pochodzi z 1275 roku. W XIV wieku własność Mikołaja z Gostynia, a w XV i XVI wieku zamożnej wielkopolskiej rodziny Górków. WXVIII wieku właścicielami byli Moraczewscy, w 1763 roku Karol Chłapowski, pułkownik i szambelan królewski, a około połowy XIX wieku Bojanowscy, znana w Wielkopolsce rodzina ziemiańska. Potem własność polskiej rodziny von Lossow, w której rękach pozostawał Grabonóg aż do okresu międzywojennego. Tu urodził się i działał bł. Edmund Bojanowski (1814-1871), wielki opiekun biednych wiejskich dzieci, założyciel Zgromadzenia Służebniczek Boga Rodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej, którego celem była opieka nad sierotami wiejskimi przez wychowanie religijne i przysposobienie do pracy. Ze względu na słabe zdrowie nie mógł zostać wyświęcony na księdza. Jest wyjątkowym przykładem człowieka świeckiego będącego założycielem zakonu i to zakonu, który rozwinął się świetnie w Polsce i w świecie. Obecnie w Grabonogu znajduje się muzeum ze zbiorami dotyczącymi życia wsi oraz pokój poświęcony był Edmundowi.

Grabonóg

Mały parterowy dworek, trochę jak domek dla lalek, z bardzo wysokim dachem czterospadowym, znacznie wyższym od kondygnacji mieszkalnej. Wydatny piętrowy ryzalit w fasadzie głównej, z wejściem ujętym w dwie pary pilastrów, zwieńczony trójkątnym tympanonem, nadaje swojski charakter i pewną miniokazałość tej maleńkiej budowli. Po jednej stronie mała późniejsza przybudówka. Dworek wzniesiony został około 1800 roku.

Obok dworku późniejszy, obszerny, bezstylowy dwór. W 1926 roku właścicielem Grabonoga był Dobrogost Lossow. Majątek liczył 307 hektarów.

Węgorzewo

Parterowy, nakryty dachem naczółkowym dwór z około połowy XIX wieku, z czasem powiększony o boczne parterowe przybudówki i „przestylizowany”, z nadaniem szczytowi ryzalitu na osi pewnych cech manierystycznych. Zmiany nastąpiły zapewne w dwóch etapach, około 1890 i 1910 roku. Boczne przybudówki, lekko wysunięte przed linię elewacji frontowej i zwieńczone balustradką, sprawiają wrażenie alkierzy.

W 1388 roku pisał się Filip z Węgorzewa, a w 1396 roku Wojciech z Węgorzewa. W 1 439 roku majętność tę dziedziczył Jakub Węgorzewski. W 1620 roku własność Wojciecha Cykowskiego, pod koniec XVIII wieku Rokossowskich, w 1843 roku Dziembowskich, a w 1872 roku Garczyńskich. Krótko potem przeszło w ręce znanej i zamożnej niemieckiej rodziny von Treskowów.

W okresie międzywojennym Węgorzewo nie stanowiło ośrodka większych dóbr ziemskich.

Sobiejuchy

Dwór w Sobiejuchach, wybudowany według projektów architekta Stanisława Mieczkowskiego w 1912 roku, reprezentuje ten sam co Winna Góra polski kostium narodowy. Najbardziej charakterystyczny jest czterokolumnowy portyk wielkiego porządku, podkreślający rodzimy charakter, tak przynajmniej jak go wówczas rozumiano. Nieduży, parterowy, nakryty dachem naczółkowym. I tu ucieczka w klasycyzm pozwoliła uniknąć błędów estetycznych popełnianych przy rozwiązaniach stosujących inne style historyczne.

Sobiejuchy występują w dokumentach co najmniej od 1364 roku jako Sobieuca. W 1364 roku pisał się z Sobiejuch komes Mikołaj. W 1523 roku miejscowość pisała się Szobyeyuchy. W roku 1577 występuje tu Katarzyna Sobiejuska. Pod koniec XVIII wieku własność Złotnickich, później Koszutskich, a następnie Jaraczewskich, z których Jarosław był właścicielem Sobiejuch w 1889 roku. Później własność Mieczysława Chłapowskiego, będącego również ostatnim właścicielem Kopaszewa. Mieczysław Chłapowski (ur. 1874) zamordowany został przez Niemców na rynku w Kościanie 23 października 1939 roku.

W 1939 roku właścicielem Sobiejuch był Mieczysław Chłapowski. Majątek w 1926 roku liczył 858 hektarów.

post piekne dwory welna wyganow slupy pogorzela lubonia e 2 post piekne dwory e 2 granowko prusinowo kwilcz rodzina kwileckich giewartow e 3 post piekne dwory e 3 zydowo strzyzewice ludzisko rogaczewo male kluczewo e 4 post piekne dwory e 4 chichowo lubosz rokietnica twardow bialokosz e 5 post piekne dwory e 5 jaszkowo pawlowo skockie rakoniewice raczon rzadkowo e 6 post piekne dwory e 6 mystki lipie gorki kobylniki wlasnosc radomickich e 7 post piekne dwory e 7 srodka gora jankowo lachmirowice potrzebowo e 8 post piekne dwory e 8 wieclawice radlowo nowa wies myjomice czerlin e 9 post piekne dwory e 9 gronowko splawie popowo podlesne kruchowo granowo e 10 post piekne dwory e 10 marzenin rusocin wroble tarnowo krolewiec e 11 post piekne dwory e 11 nielegowo kopaszyce zelazno wegierki grzybno e 12 post piekne dwory e 12 tonowo smogorzewo pierzchno gorzyczki sedziny e 13 post piekne dwory e 13 powiat poniecki sarbinowo manieczki bagrowo modrze e 14 post piekne dwory e 14 gorki dabskie zbrudzewo wola ksiazeca slupia lekno e 15 post piekne dwory e 15 gorzno lomnica psie pole szlachcin tworca palacu e 16 post piekne dwory e 16 gola gorkowie grabonog wegorzewo sobiejuchy e 17 post piekne dwory e 17 smogulecka wies skoraczewscy skoraczew przebedowo lacko e 18 post piekne dwory e 18 rodzina pawlowskich architekt palacu pawlowice wieckowice rakojady e 19 post piekne dwory e 19 zurawiniec wisniewo stare bojanowo pianowo gorzyn e 20 post piekne dwory e 20 kaczkowko labiszynek pietronki tworzanice uchorowo