Smogulecka Wieś

Rozległy dwór parterowy, nakryty wysokim dachem czterospadowym, z pozornym ryzalitem na osi przechodzącym w zwieńczoną trójkątnym naczółkiem wystawkę dachową. Wejście poprzedzone niedużym tarasem i schodami. Dwór w Smoguleckiej Wsi wzniesiony został już w drugiej połowie XVIII wieku. Dzisiejszy kształt to jednak wynik odbudowy dokonanej około 1830 roku, po pożarze. Budynek przeszedł gruntowny remont w 1938 roku.

Smogulecka Wieś występuje w dokumentach co najmniej od 1483 roku. Była ona częścią rozległych dóbr z ośrodkiem w Smogulcu. Pod koniec XVIII wieku należała do Mielżyńskich, później do Czarneckich, w XIX i XX wieku do Hutten-Czapskich. W 1881 roku i aż do okresu międzywojennego właścicielem tych dóbr był hr. Bogdan Hutten-Czapski, urodzony w Smoguleckiej Wsi w 1851 roku.

W 1930 roku właścicielem Smoguleckiej Wsi był hr. Bogdan Hutten-Czapski. Majątek w 1926 roku liczył 940 hektarów.

Skoraczewscy

Skoraczew występuje w dokumentach co najmniej od 1390 roku jako własność Skoraczewskich. W XVI wieku należał do Chwatkowskich, w XVII do Kosińskich, w XVIII Czyżewskich, Wierusz-Kowalskich, Dramińskich i Sczanieckich, w XIX Bteszyńskich i Krajewskich, zasłużonej wielkopolskiej rodziny, która wzięła nazwisko od nieodległych Krajewic pozostających w posiadaniu rodziny co najmniej od 1387 roku. Przez blisko 600 lat Krajewscy piastowali wiele urzędów wojskowych, kościelnych i cywilnych, na ogół szczebla powiatowego. Jeden z Krajewskich, Andrzej, kanonik poznański i archidiakon krakowski, pochowany został w 1573 roku w katedrze wawelskiej. Inny z Krajewskich spoczął na Jasnej Górze. Ostatni właściciel Skoraczewa Tadeusz Krajewski (ur. 1884) został zamordowany przez Rosjan w 1945 roku. Jego córka Elżbieta (ur. 1923), żołnierz AK, zginęła w 1944 roku w Oświęcimiu, a córka Halina (ur. 1924), również żołnierz AK, po powstaniu warszawskim zmarła w 1944 roku w obozie Altengrabow.

Skoraczew

W latach osiemdziesiątych XIX wieku ówczesny właściciel Celestyn Krajewski rozbudował nieduży stary, parterowy dwór. Rozbudowa polegała na dobudowaniu przy jednej z krótszych fasad okazałego piętrowego skrzydła, w którym umieszczono główne, dość okazałe wejście. Skrzydło stało się tym samym główną fasadą powiększonego dworu. W okresie międzywojennym – zapewne w 1937 roku – kolejny właściciel Tadeusz Krajewski powtórzył pomysł sprzed pół wieku i jak gdyby zdublował fasadę, dobudowując przed nią jeszcze jedną i jeszcze bardziej okazałą. Wejście poprzedził portyk kolumnowy niosący balkon pierwszego piętra. W 1939 roku właścicielem Skoraczewa był Tadeusz Krajewski. Majątek w 1926 roku liczył 345 hektarów i miał gorzelnię.

Przębedowo

Dwór eklektyczny – po części nawiązujący do willi renesansowych – wybudowany w latach osiemdziesiątych XIX wieku dla Carla von Winterfelda, ówczesnego właściciela Przebędowa. Parterowy, z mieszkalnym poddaszem i piętrowym ryzalitem poprzedzonym gankiem arkadowym, nakryty dachem dwuspadowym-oddzielnym nad głównym korpusem i oddzielnym nad ryzalitem.

W 1388 roku właścicielem Przebędowa był Mikołaj Brzechwa, który później pisał się Przebędowskim. W XVI wieku miejscowość należała do Potulickich, a w XVIII wieku do Gurowskich. Później Przebędowo przeszło w ręce niemieckie i aż do drugiej wojny światowej należało do von Winterfeldów. Von Winterfeldowie byli właścicielami majątku ziemskiego z dworem w Murowanej Goślinie, która z czasem przestała pełnić rolę ośrodka dóbr ziemskich.

W 1939 roku właścicielem Przebędowa był Niemiec Detlof von Winterfeld. Majątek w 1926 roku liczył 987 hektarów i miał gorzelnię.

Łącko

Przyjemny parterowy dwór, z mieszkalnym poddaszem schowanym w dość niskim dachu dwuspadowym, zbudowany w czwartej ćwierci XIX wieku. Wejście poprzedzone czterokolumnowym portykiem niosącym trójkątny fronton.

W czasach pierwszej Rzeczypospolitej Łącko stanowiło ośrodek znacznego klucza dóbr biskupów kujawskich. Potem podległo kasacie pruskiej. W XIX i XX wieku i aż do okresu międzywojennego własność Roemerów (Romerów). W 1881 roku właścicielem był Wilhelm Roemer. W tym czasie nie było w Łącku ani jednego analfabety, co nawet jak na Wielkopolskę było wyjątkowe.

W 1926 roku właścicielką Łącka była Wanda Roemer. Majątek liczył 634 hektary.

post piekne dwory welna wyganow slupy pogorzela lubonia e 2 post piekne dwory e 2 granowko prusinowo kwilcz rodzina kwileckich giewartow e 3 post piekne dwory e 3 zydowo strzyzewice ludzisko rogaczewo male kluczewo e 4 post piekne dwory e 4 chichowo lubosz rokietnica twardow bialokosz e 5 post piekne dwory e 5 jaszkowo pawlowo skockie rakoniewice raczon rzadkowo e 6 post piekne dwory e 6 mystki lipie gorki kobylniki wlasnosc radomickich e 7 post piekne dwory e 7 srodka gora jankowo lachmirowice potrzebowo e 8 post piekne dwory e 8 wieclawice radlowo nowa wies myjomice czerlin e 9 post piekne dwory e 9 gronowko splawie popowo podlesne kruchowo granowo e 10 post piekne dwory e 10 marzenin rusocin wroble tarnowo krolewiec e 11 post piekne dwory e 11 nielegowo kopaszyce zelazno wegierki grzybno e 12 post piekne dwory e 12 tonowo smogorzewo pierzchno gorzyczki sedziny e 13 post piekne dwory e 13 powiat poniecki sarbinowo manieczki bagrowo modrze e 14 post piekne dwory e 14 gorki dabskie zbrudzewo wola ksiazeca slupia lekno e 15 post piekne dwory e 15 gorzno lomnica psie pole szlachcin tworca palacu e 16 post piekne dwory e 16 gola gorkowie grabonog wegorzewo sobiejuchy e 17 post piekne dwory e 17 smogulecka wies skoraczewscy skoraczew przebedowo lacko e 18 post piekne dwory e 18 rodzina pawlowskich architekt palacu pawlowice wieckowice rakojady e 19 post piekne dwory e 19 zurawiniec wisniewo stare bojanowo pianowo gorzyn e 20 post piekne dwory e 20 kaczkowko labiszynek pietronki tworzanice uchorowo